Dans alsof iedereen kijkt
Dit afgezaagde gezegde heeft een positieve invloed gehad op mijn emetofobie. Het is een subtiele maar krachtige mentaliteitsverandering. Dans niet alsof niemand kijkt, maar dans alsof iedereen kijkt, en het je toch niets kan schelen.
'Dans alsof niemand kijkt' is een bekende uitdrukking. Het is luchtig en zegt: niemand oordeelt over je, geniet van je leven. Dat lijkt op hoe ik in het begin met mijn emetofobie omging. Ik zei tegen mezelf: 'Ik ga niet overgeven', 'Dans alsof je niet gaat overgeven'. Dat werd nog versterkt doordat iedereen om me heen hetzelfde zei. Ouders, vrienden en leraren zeiden dat ik niet zou overgeven. Maar dat is een valkuil, want emetofobie is hardnekkig en sluw. Als ik zei: 'Ik ga niet overgeven', dan vond emetofobie wel een manier om me ervan te overtuigen dat het misschien toch zou gebeuren. Ik analyseerde mijn eten en lette op tekenen van ziekte bij mezelf en anderen, op geuren, bewegingen en temperatuur. Het was een eindeloze strijd en meestal won emetofobie: die overtuigde me ervan dat ik misschien zou overgeven, en 'Dans alsof ik niet ga overgeven' werd 'Dans later, als ik me beter voel'. Alleen voelde ik me zelden beter.
Mijn doorbraak met emetofobie kwam door een subtiele maar ontzettend krachtige verandering in denken. Het kostte jaren therapie en oefening om die verandering te maken, maar toen mijn hersenen het eindelijk geloofden, wist ik dat ik mijn leven had teruggewonnen op emetofobie.
Dansen alsof iedereen kijkt
PsychologyToday is een overzicht van therapeuten in veel landen. Bekijk therapeuten bij jou in de buurt, filter op specialisatie en plan een gratis consult van 15 minuten.
American Psychological Association (APA) heeft een groot overzicht van therapeuten, maar is alleen beschikbaar in de Verenigde Staten.
Google Search We kunnen je helpen je zoekopdracht zo op te stellen dat je alleen gekwalificeerde therapeuten bij jou in de buurt vindt.
Vroeger zei ik altijd "Ik ga niet overgeven", en dan vond emetofobie manieren om me toch te overtuigen. Door die strijd te voeren, werd emetofobie sterker en slimmer.
Nu zeg ik "Misschien moet ik overgeven", en emetofobie probeert me te vertellen op welke manieren dat vreselijk en afschuwelijk zou zijn. Ik moet in dat ongemak blijven zitten en me niet door emetofobie uit mijn leven laten jagen. Deze strijd was heel zwaar en duurde lang, maar toen ik emetofobie terugdrong, voelde ik mijn leven groeien.
Uiteindelijk moest ik kiezen welke van deze wegen ik wilde inslaan. Twintig jaar lang voerde ik de strijd 'Ik ga niet overgeven', en ik weet niet zeker of die te winnen is. Mijn therapeut zei: je kunt altijd nog terug naar die strijd, waarom probeer je niet eens een andere aanpak? 'Misschien moet ik overgeven' is een levensreddende aanpak gebleken, een strijd die ik wel kan winnen. Nu dans ik alsof iedereen kijkt.