Ekspozycja interoceptywna, protokół ekspozycji ukierunkowany na ataki paniki, ustrukturyzowany

Czym jest ekspozycja interoceptywna i dlaczego działa

Ekspozycja interoceptywna to systematyczne, celowe wywoływanie budzących lęk doznaniów z ciała – przyspieszonego bicia serca, duszności, zawrotów głowy, uczucia lekkości w głowie, mrowienia – w kontrolowanych warunkach klinicznych. To podstawowa metoda behawioralna w leczeniu zaburzeń lękowych z napadami paniki.

Mechanizm kliniczny: osoby z zaburzeniami lękowymi z napadami paniki nadinterpretują konkretne doznania z ciała jako oznaki zbliżającego się zagrożenia (atak serca, duszenie się, omdlenie, utrata kontroli). Ekspozycja intercepcyjna wywołuje te doznania z ciała, ale straszony scenariusz się nie spełnia, a katastroficzna interpretacja ulega korekcie w trakcie powtarzanych prób. To najbardziej wiarygodny wskaźnik skuteczności leczenia zaburzeń lękowych z napadami paniki.

Mimo mocnych dowodów, ekspozycja interoceptywna jest rzadko stosowana – częściowo dlatego, że przepisywanie jej może wydawać się niewygodne, a częściowo dlatego, że nie istniało dotąd żadne ustrukturyzowane narzędzie pozwalające na jej spójne stosowanie między sesjami. Aplikacja Bia została stworzona z myślą o rozwiązaniu obu tych problemów.

Jak Bia zapewnia ekspozycję interoceptywną

Bia przekształca ekspozycję interoceptywną w ustrukturyzowany protokół między sesjami, który działa równolegle z twoją pracą podczas sesji.

• Gotowa hierarchia paniki, która łączy każde ćwiczenie interoceptywne z katastroficzną interpretacją, której obawia się klient.
• Kierowane dostarczanie treści w aplikacji z timerami, sygnałami oddechu i tempem. Klient postępuje zgodnie z protokołem bez konieczności zapamiętywania instrukcji.
• Oceny SUD zebrane przed, w trakcie i po każdej ekspozycji – to dane, których potrzebujesz, by przejść na wyższy poziom hierarchii lub dostosować intensywność.
• Zadanie domowe między sesjami: klienci samodzielnie powtarzają ekspozycje, stosując tę samą strukturę, co pozwala im rozwinąć naukę hamowania, której nie da się osiągnąć podczas pojedynczych prób w trakcie sesji.
• Rozszerzenia in vivo w połączeniu z interocepcją: nakładanie się agorafobii, ekspozycja podczas jazdy samochodem, ekspozycja w miejscach publicznych.