Moja oś czasu emetofobii

Mój terapeuta często pytał: „Jak to ma sens?”. Zadawanie i odpowiadanie na to pytanie stało się dla mnie sposobem na zatrzymanie się i przetworzenie tego, co czuję, kiedy jestem sfrustrowany, smutny lub przytłoczony. Kiedy pracowałem nad swoją emetofobią, bardzo pomogło mi zrozumienie, jak ta fobia rozwijała się w ciągu mojego życia. Poniżej dzielę się chronologią mojej emetofobii tak, jak ją rozumiem.

• 7 lat – Moje najwcześniejsze wspomnienie związane z emetofobią to leżenie bezsennie w nocy i wyobrażanie sobie, jak zwymiotuję w kółko. To powodowało u mnie ogromny niepokój. Żeby to powstrzymać, wymyśliłem scenę, o której mogłem myśleć zamiast tego. Wyobrażałem sobie łódź płynącą kanałem, a za nią fale podskakujące i marszczące się. Wyobrażałem sobie ten dźwięk, zapach, jak łódź zwalnia na zakrętach kanału i przyspiesza na prostych odcinkach. A konkretnie wyobrażałem sobie, jak ta łódź skręca w prawo, wraca do pozycji wyjściowej i tak w kółko. To była moja pierwsza „czysta myśl”, której używałem, by zagłuszyć myśli związane z emetofobią przez prawie 20 lat.
  
  Moja teoria jest taka, że coś powodowało u mnie ciągłe odczuwanie mdłości. Niezależnie od przyczyny, te ciągłe mdłości doprowadziły do obsesji na punkcie wymiotów – zawsze czułem się źle, więc o tym myślałem i się na to przygotowywałem. To zapoczątkowało błędne koło. Mdłości były bodźcem wyzwalającym lęk, a lęk powodował mdłości.
  
  
• Miałem 11 lat – strasznie bałem się dentysty. Nie rozumiałem, jak ktokolwiek może to wytrzymać. Teraz już wiem, że mój strach przed dentystą wynikał z obawy, że będą u mnie odczuwać odruchy wymiotne. Tak właśnie emetofobia wpływała na mnie, gdy byłem dzieckiem. Wizyta u dentysty była trudniejsza (a co, jeśli wywołają u mnie odruchy wymiotne i zwymiotuję?), pójście do kina było trudniejsze (a co, jeśli będę musiał zwymiotować, a nie zdążę na czas do toalety?), jazda samochodem i samolotem (a co, jeśli dostanę choroby lokomocyjnej?), dzień egzaminów w szkole (a co, jeśli będę musiał wymiotować w trakcie egzaminu?). Wszystko było trudniejsze. Byłem mistrzem w wyobrażaniu sobie najgorszego scenariusza.
  
  
• Miałem 14 lat – rzuciłem piłkę nożną. Wtedy myślałem, że nie jestem wystarczająco dobry, ale kiedy teraz zastanawiam się nad tą decyzją, wiem, że wynikała ona wyłącznie z emetofobii. Nasz trener groził, że będzie nas gonił, aż zwymiotujemy, a zdenerwowanie przed ważnym meczem było bodźcem wyzwalającym mdłości i lęk. Rzucenie piłki nożnej przyniosło mi znane uczucie natychmiastowej, ogromnej ulgi, ale na dłuższą metę utrwaliło błędne koło unikania i wzmocniło moją reakcję lękową.
  
  
• Miałem 16 lat – mój pierwszy napad paniki przydarzył mi się na apelu szkolnym. Dokładnie pamiętam, jak wyobrażałem sobie, że zwymiotuję przed całą szkołą, co było bodźcem wyzwalającym lęk. Myślałem, że mam zawał serca i dotarłem na korytarz, gdzie bardzo miły nauczyciel pomógł mi to przetrwać. Poszedłem do lekarza, który zasugerował, że to lęk, i przepisał mi Xanax, chociaż wtedy jeszcze nie wiedziałem (ani nie chciałem przyznać), że mam emetofobię. Wiedziałem, że zwymiotowanie przeszkadzało mi o wiele bardziej niż moim znajomym, ale wciąż nie rozumiałem, co się dzieje. Od tego momentu emetofobia naprawdę mnie opanowała.
  
  
• Miałam 17 lat – w końcu wpisałam w Google „Dlaczego tak bardzo boję się zwymiotowania” i odkryłam emetofobię. Znalazłam listę, coś w rodzaju 20 objawów emetofobii, i prawie się popłakałam, kiedy ją przeglądałam i utożsamiałam się z każdym z nich. To było niesamowite uczucie, że istnieje słowo opisujące to, co czułam, i przez jakiś czas to mi wystarczało. Traktowałam emetofobię jako część mojej tożsamości, pogodziłam się z myślą, że nie będę podróżniczką, nie będę próbować nowych potraw ani uprawiać sportu. Pogodziłam się z życiem z emetofobią.
  
  
• 19 lat – Od czasu do czasu chodziłem do kilku lekarzy z powodu sporadycznych napadów paniki i lęku. Unikałem mówienia komukolwiek, że mam emetofobię, nawet lekarzom.
  
  
• Miałem 22 lata – zmęczony ciągłymi mdłościami, poszedłem do terapeuty, żeby opanować swój lęk. Pamiętam, że na pierwszej wizycie starałem się nie zdradzić, że mam emetofobię, i skupiałem się na lęku. Wmówiłem sobie, że emetofobia będzie mi towarzyszyć zawsze i nie chciałem o tym rozmawiać. Terapeuta od razu rozpoznał moją fobię i zachęcił mnie do spróbowania terapii ekspozycyjnej. Wyjaśnił mi pojęcie „czystego i brudnego dyskomfortu”, co było dla mnie bardzo pomocnym sposobem patrzenia na sprawę. Jednak zbyt szybko przechodził przez kolejne etapy ekspozycji i straciłam do niego zaufanie. Przerwałam terapię, zanim osiągnęłam jakikolwiek powrót do zdrowia. Właśnie wtedy stworzyłam pierwszą wersję Bia, próbując kontynuować sesje ekspozycyjne w domu bez mojego terapeuty.
  
  
• 26 lat – pogrążyłem się w pracy, żeby odwrócić uwagę od emetofobii. To była moja wymówka. Nie musiałem mówić: „Nie chcę dziś wieczorem wychodzić, bo strasznie się boję, że mi się zrobi niedobrze i nie znajdę toalety”. Wystarczyło, że mówiłem: „Muszę pracować”. Ale z czasem emetofobia coraz bardziej mnie ogarniała. Miewałem myśli natrętne o jedzeniu, które właśnie kupiłem, a surfowanie przestało być relaksującą aktywnością, a stało się bodziecem wyzwalającym (a co, jeśli w wodzie są bakterie, które sprawią, że mi się zrobi niedobrze?). Zaczęłam opuszczać posiłki. Uważałam, że lepiej być głodną niż jeść i ryzykować mdłości. Pewnego ranka, gdy byłam głodna, ale postanowiłam zrezygnować ze śniadania, coś we mnie zaskoczyło i zdałam sobie sprawę, że muszę z tym walczyć. Emetofobia wystarczająco długo odbierała mi życie – byłam gotowa stawić jej czoła.
  
  Znalazłam terapeutę w mojej okolicy. Wysłuchał mnie, a kiedy byłam zła lub sfrustrowana emetofobią, pomagał mi to wszystko zrozumieć. Zapoznał mnie z dr Claire Weekes i teorią procesu ironicznego. Powoli zaczęłam odzyskiwać kontrolę nad swoim życiem. Wznowiłam projekt Bia, który odłożyłam na bok 4 lata temu, i dalej go rozwijałam. To było dla mnie ćwiczenie terapeutyczne – nie tylko poddawałam się ekspozycji, ale też zastanawiałam się nad nią, jak działa, dlaczego działa, traktując to jak naukę języka. Wtedy zdałam sobie sprawę, że Bia może pomóc innym ludziom.
  
  
• 27 lat – Po kolejnych 8 miesiącach terapii nastąpił przełom. Pewnego dnia nie czułem już żadnego strachu. To było dla mnie zupełnie nowe uczucie i po prostu chciałem chodzić na spacery, słuchać śpiewu ptaków oraz cieszyć się jedzeniem i piciem. Od tamtej pory emetofobia próbowała wrócić. Nie jestem pewien, czy emetofobia kiedykolwiek zniknie, ale mam 100% pewności, że mam narzędzia i umiejętności, by pokonać wszystko, co stanie mi na drodze. Terapia i ekspozycja uratowały mi życie. Teraz robię, co chcę i kiedy chcę. Postanowiłam rzucić pracę i skupić się na Bia, żeby pomagać innym w walce z emetofobią. Wiem, że powrót do zdrowia jest trudny, ale wiem też, że to możliwe. Mój terapeuta mawiał: „Życie czeka po drugiej stronie strachu”.

Dzięki za przeczytanie o mojej ścieżce z emetofobią.