Schuldgevoel door emetofobie

Ik heb al zo lang ik me kan herinneren last van emetofobie, maar ik wist lange tijd niet wat het was. In plaats van te weten dat ik emetofobie had, dacht ik dat ik gevoelig of zwak was, of dat ik misschien een hypochonder was. Ik snapte niet waarom alles voor iedereen om me heen zo makkelijk ging, terwijl ik moeite had om naar de bioscoop te gaan, een les uit te zitten of uit eten te gaan.

Tijdens mijn therapie en herstel van emetofobie realiseerde ik me hoezeer emetofobie de afgelopen 20 jaar echt achter mijn beslissingen zat. Ik ben bijvoorbeeld al na een kwartiertje weggegaan van mijn eindexamengala; ik dacht dat het kwam omdat ik de lift moest nemen, maar de enige reden dat ik bang was voor de lift was ook weer emetofobie. Op mijn veertiende ben ik gestopt met voetbal omdat ik bang was dat mijn coach me zo hard zou laten rennen dat ik misselijk zou worden, maar destijds had ik mezelf wijsgemaakt dat ik er gewoon niet geschikt voor was. Ik hield van voetbal en ik wou dat ik was blijven spelen. Op de universiteit ging ik nooit met mijn vrienden naar bars; ik had mezelf wijsgemaakt dat het gewoon niets voor mij was.

Terwijl ik de exposuretherapie doorliep, werd mijn leven rijker door alle nieuwe ervaringen waarvan ik kon genieten. Maar ik voelde me schuldig en teleurgesteld in mezelf vanwege alle beslissingen die ik al had genomen terwijl mijn emetofobie de touwtjes in handen had. Mijn therapeut vroeg me om naar mijn vroegere zelf te kijken alsof het iemand anders was. Hoe zou ik me dan voelen voor die persoon? Zou ik denken dat diegene zwak was? Ik dacht erover na en stelde me mijn jonge neefje voor, die last heeft van rijangst, en mijn vriend die ook worstelt met emetofobie, en mijn kijk op mijn vroegere zelf veranderde.

Ik had 20 jaar aan herinneringen met het label 'Ik heb dit verprutst' en ik heb ze eindelijk een nieuw label gegeven: 'Ik had het zwaar en deed mijn uiterste best'. Er viel een berg schuldgevoel van mijn schouders. Sindsdien heb ik urenlang nagedacht over momenten in mijn leven: het eindexamengala, voetbal, gemiste concerten, gemiste tijd met vrienden en familie, eten dat ik nooit heb geproefd. Ik dacht aan elk moment en besefte hoe gemeen ik in de loop der jaren tegen mezelf ben geweest. Met dit nieuwe perspectief en begrip van dwangstoornis kon ik die beslissingen in een bredere context zien, en eindelijk begreep ik het en vergaf ik mezelf. Ik ben gelukkiger, slaap beter en, nog belangrijker, ben aardiger voor mezelf terwijl ik mijn traject met emetofobie voortzet.