Bia: van persoonlijk project tot hulpmiddel voor herstel
Bia begon als een persoonlijk project tijdens mijn herstel van emetofobie. Het opzetten ervan was een vorm van therapie, een manier om meer te leren over fobieën en me te concentreren op herstel. Uiteindelijk besefte ik dat het de potentie had om anderen te helpen hun leven weer in eigen hand te nemen.
Hoe Bia is ontstaan.
De motivatie. Bia begon als een persoonlijk project tijdens mijn eerste poging om emetofobie te overwinnen. Na een paar weken exposuretherapie bij een therapeut kwam ik tot twee inzichten. Ten eerste zag ik er enorm tegenop. Ten tweede wist ik dat het werkte. Ik zag er enorm tegenop omdat mijn therapeut me elke week verder duwde in een exposurehiërarchie, en sneller ging dan ik prettig vond. Het werkte omdat ik tijdens elke therapiesessie dingen overwon die ik nooit voor mogelijk had gehouden, en ik voelde dat deze groei een positieve invloed had op mijn leven buiten de therapie om. Dit bracht me ertoe om mijn eigen bibliotheek met exposurecontent op te zetten. Ik wilde een manier om exposure te oefenen en vooruitgang te boeken op mijn eigen manier.
Conquer Emetophobia. De oorspronkelijke versie van Bia heette Conquer Emetophobia. Het was een lijst met exposures (woorden, zinnen en afbeeldingen) in een vaste volgorde. Ik kon deze lijst op mijn telefoon of computer laden en oefenen om hem van begin tot eind door te lopen. Een tijdje was dit genoeg, en ik had een paar dingen in mijn leven teruggewonnen op emetofobie, zoals films kijken zonder bang te zijn voor braakscènes, of woorden als 'braaksel' horen zonder de kamer te hoeven verlaten. Ik deelde deze kleine site met een paar andere mensen die ook herstelden van emetofobie en we vierden het samen als we dingen overwonnen die we nooit voor mogelijk hadden gehouden.
Voortgang bijhouden. Conquer Emetophobia bleef een paar jaar ongewijzigd. Ondertussen kroop de emetofobie langzaam weer terug en voelde het alsof ik mijn voortgang 'kwijt' was. Ik was gemotiveerd om de vrijheid te krijgen waarvan ik wist dat ik die kon hebben. Ik heb aan Conquer Emetophobia de mogelijkheid toegevoegd om de geschiedenis in de loop van de tijd vast te leggen. Ik wilde weten hoe ongemakkelijk ik me bij elk stukje inhoud voelde en dat vervolgens in de loop van de tijd bijhouden terwijl ik de exposure herhaalde. Ik wist dat als ik dit cijfer eenmaal had, het me zou motiveren om regelmatig te oefenen.
Op onderzoek gebaseerd. Ik ging weer in therapie voor emetofobie, gemotiveerder dan ooit. Ik geloofde echt dat exposure zou kunnen werken en ik wilde dat iemand me hielp vooruitgang te boeken. Mijn tweede therapeut was fantastisch en voor het eerst in mijn leven kon ik me een leven zonder emetofobie voorstellen. Ik werkte elke dag en elk weekend aan Conquer Emetophobia. Ik kocht een heleboel boeken over fobieën, dwangstoornis en exposure. Ik nam contact op met therapeuten die gespecialiseerd zijn in emetofobie. Al deze informatie verwerkte ik in de website terwijl ik de mogelijkheden uitbreidde om vooruitgang bij te houden, meer inhoud toevoegde en ervoor zorgde dat de exposureaanpak op onderzoek was gebaseerd.
Responsief, gepersonaliseerd, effectief. Onderzoek naar effectieve exposure leidde tot een aanpasbare angsthiërarchie met verplichte mijlpalen. De site past zich aan aan hoge of lage niveaus van ongemak op basis van dezelfde richtlijnen die aan therapeuten worden gegeven, en er werden interactieve onderdelen zoals typen, beschrijven en spreken toegevoegd om de betrokkenheid bij de inhoud te vergroten. Ik kreeg positieve reacties van therapeuten en lotgenoten met emetofobie. Ik gebruikte de site elke ochtend. Het gaf me enorm veel zelfvertrouwen om mijn dag te beginnen door mijn fobie te overwinnen. Ik begon te geloven dat dit ook andere mensen zou kunnen helpen.
Het Aha-moment. Ik bleef mijn eigen fobie stap voor stap overwinnen en terwijl ik dat deed, breidde ik de inhoud op Conquer Emetophobia uit. Cartoonafbeeldingen, cartoonvideo's, echte foto's, echte video's, activiteiten en het uitbouwen van de website werden mijn therapie. Elk weekend voegde ik nieuwe inhoud toe, en doordeweeks overwon ik mijn fobie door herhaalde exposure op mijn telefoon. Deze stapsgewijze aanpak werkte voor mij, maar ik bleef op YouTube, Reddit en elders reacties zien van mensen die zeiden dat emetofobie hun leven verpestte. Ze probeerden deze video te bekijken, maar konden het niet. Dezelfde worsteling die ik zelf had meegemaakt tijdens mijn eerste poging tot exposuretherapie: het ging te snel en was te heftig. Dus ik wist: dit hulpmiddel had het potentieel om mensen te helpen hun fobie te overwinnen in kleine, veilige stappen.
Ik wist dat deze tool iemand kon helpen om met herstel te beginnen, door het laagste niveau van exposure te bieden en diegene zelf het tempo te laten bepalen. Ik wist dat deze tool iemand kon helpen om specifieke doelen te bereiken. En ik wist dat deze tool iemand kon helpen om zelfvertrouwen op te bouwen voor het dagelijks leven. Ik wist dit allemaal omdat ik hem precies daarvoor gebruikte.
Bia. Mijn vrouw zei dat ik een betere naam nodig had. Ze stelde Bia voor, naar het einde van het Engelse woord 'phobia'. Ik vond het geweldig. De site draait om je leven terugwinnen op een fobie, en de naam pakt zelfs 'bia' terug van 'phobia'. Ik gaf de site een nieuwe naam en begon hem te delen, en sindsdien zijn de reacties positief en blijft hij groeien.
Voor iedereen die dit volgt: bedankt voor je steun. Ik werk nu fulltime aan Bia. Ik ben altijd benieuwd naar je verhalen en feedback, dus neem gerust contact met ons op. Bekijk ook deze gerelateerde blogpost over de ontwikkeling van het ontwerp van Bia.